blog
garnek
komiks
kanapa
statek matka
Miałam zdaje się ambitny plan pisać często o serialach, ale się rozkojarzyłam. Zatem dziś tylko szybka lista rzeczy, których jeszcze nie było na kanapie.
Girls — festiwal dyskomfortu. Wyobrażam sobie, że jakaś młodociana scenarzystka bardzo lubi Woody’ego Allena, próbuje zrobić nowojorską obyczajówkę gadaną, ale wychodzi jej słabo, bo jest hipsterem. Po drugim odcinku przywykłam, ale na trzeci już nie miałam ochoty. Bardzo dobrze nakręcone i zagrane, niezłe dialogi, ale aż boli. Pewnie będzie przebój i nagrody, ale beze mnie.
Smash — grupa ciekawych typów robi musical o Marilyn Monroe. Jest muzyka, taniec, drama, marzenia, pasja, romanse, rozczarowania i pyszniusi Jack Davenport. Pilot nie za dobry, ale potem się rozkręca. Niby naiwny cukiereczek, ale z czasem nabiera smaku. Nie zwracałabym uwagi na motyw promocyjny “Team Karen” i “Team Ivy”, bo drzaźni i jest bez sensu. Kiedyś lubiłam Debrę Messing, już nie pamiętam za co, więc ją mam, a także zawsze zacną Anjelicę Houston.
Client List – spinoff słabego filmu z 2010 r. W roli głównej Jennifer Love Hewitt jako Riley, profesjonalna masażystka o anielskim charakterze, bujnych biodrach i odnóżach, efektownych lokach i z mnóstwem sztucznych rzęs, matka dzieciom. Okrutne życie wystawia ją na ciężką próbę i stawia przed trudnymi wyborami. Dużo ujęć bohaterki w półnegliżu, sporo naoliwionych męskich ciał i prorodzinnych dialogów. Loretta Devine (Adele Webber z “Grey’s Anatomy”) jako szefowa salonu masażu. Cybill Shepherd (nie trzeba przedstawiać) jako matka Riley. Takie naiwne i przesłodzone, że próchnica sama się do siebie przytula.
NYC 22 — nudny motyw: rekruci, policja, Nowy Jork. Obsada totalnie & maksymalnie & absolutnie poprawna politycznie. Jest m.in. dawno nieużywana Leelee Sobieski aka młodszy klon Helen Hunt. Nie wciągnęło.
Firm – próbowałam pilota dwa razy. Bardzo dobra obsada, książkę lubię, film był wporzo, ale tego serialu no nie mogę. Pilot nie może człowieka zanudzić, nie wolno, verboten.
Magic City — chyba coś źle robię, bo po “Mad Men” (których uwielbiam) spróbowałam “Boardwalk Empire” i nie smakowało, a tutaj to samo. Nawet Jeffrey Dean Morgan nie robi.
Touch — trochę zbyt egzaltowane dla mnie, miejscami dziurawe jak sito, miejscami bardzo precyzyjne, a momenty spotkań sytuacji są bardzo wzruszające. Jack Bauer na urlopie, damnit, niechże on wreszcie odpocznie. Poziom matematyki jako magii — licealny. Oraz ogólnie łapię doła po każdym odcinku. Ale w Stanach się podoba.
Person of Interest — wspominam ten serial tutaj tylko dla porządku, żeby było, że jest. Ale mało który aktor mnie tak doprowadza do szału twarzą jak Caviezel, więc nie oglądam.
Missing – w porządku, a pierwsze dwa odcinki nawet bardzo w porządku (: Nic więcej, bo co myśl, to spoiler. Bezpiecznie będzie tylko powiedzieć, że ukochany syn samotnej matki (znakomita Ashley Judd) wyjeżdża do Francji na studia i chyba zostaje porwany, więc zmartwiona rodzicielka rusza go poszukać. Resztę zarotuję, żebyście na mnie nie krzyczeli: Sean Bean ovwr erxbeq pmnfh hzvrenyabśpv an rxenavr. J cvybpvr Nfuyrl fchfmpmn nabavzbjrzh jebth gnxv łbzbg jvrfmnxvrz, żr śzvnłnz fvę m xjnqenaf. Bardzo podobał mi się motyw z The Hard Drive. Ogólnie wciągnął mnie i oglądam z przyjemnością, ale krążą pogłoski, że nie ma co się przywiązywać.
Awake — raczej będzie cancel, trochę szkoda. Ale mnie się Jason Isaacs podoba z twarzy i gry. No więc pan detektyw jedzie samochodem z żoną i synem, tragiczny wypadek, bohater budzi się w szpitalu, żona zginęła, syn ledwo przeżył. Smutne życie w żałobie, ale jakoś sobie to panowie układają. Bohater po tym syfnym dniu idzie spać, budzi się, ale tutaj żona przeżyła, a syn nie. Życie w równoległych rzeczywistościach, w każdej inny terapeuta próbuje pomóc. Fajny scenariusz i chociaż smutnawo, to dobrze się ogląda.
Don’t Trust The Bitch in Apartment 23 — Pyszniusie! Słodka blondynka June, na pierwszy rzut oka raczej naiwna i poczciwa, sprowadza się do Nowego Jorku i ląduje w jednym mieszkaniu z amoralną brunetką Chloe, która seryjnie okrada i zamęcza lokatorki, aż się wyniosą. W rolach głównych Dreama Walker, ostatnio bitchy Becca w “The Good Wife”, oraz śliczna Krysten Ritter, której ostatnio nie wypalił serial “Gravity”, a wcześniej pokazywała się w “Breaking Bad”. Na razie całkiem przyzwoita komedia (bez podkładanych śmiechów) ze zręcznymi dialogami. Rozpikslowana nagość także ma miejsce. Na drugim planie bardzo przyzwoicie wyglądający, nieustannie zapomniany James Van Der Beek oraz Liza Lapira z “Dollhouse”, “NCIS”, “Dextera” i ubitego już “Traffic Light”.
Unforgettable – obejrzałam parę odcinków i doszłam do wniosku, że na dłuższą metę znajduję głos i usta Poppy Montgomery męczącymi, a wyrazy twarzy ma ona ze trzy. Starczało na “Without a Trace” (w czasach, kiedy było mniej seriali do wyboru), ale tutaj to zdecydowanie za mało. Gorzej, że dość szybko przestało mnie ciekawić, co będzie dalej.
Danger 5 — doskonały, straszliwy serial produkcji południowoaustralijskiej. Stylizowany na lata 60. zespół pięciu szpiegów co odcinek ma misję, której głównym celem jest zabicie Hitlera. Zauważmy, że Hitler zawsze ucieka, wyskakując przez okno. Szykujcie się, jest Godzirra, rozsynchronizowany dźwięk, straszliwa scenografia, muzyka! jaka znakomita muzyka! Oraz cudowne leitmotivy i obowiązkowo reklama pod koniec. Łkam w perwersyjnej rozkoszy.
Key and Peele — skecze i monologi dwóch ciemnoskórych aktorów komików, bardzo zacne niektóre. W pierwszych dwóch odcinkach co najmniej po razie śmiałam się okropnie, a potem nie było gorzej.
————————->8————————-
A na deser link do bieżących kanceli na tv.com.
Znowu chcą zamknąć “Breaking In”, ale ostatnio trochę nabroili i już nie jest taki dobry jak na początku. ”Finder” był tak słaby, że aż mi kancel sprawi przyjemność. Za to “Homeland” wróci! i “Portlandia”! Oraz, oczywiście, “Futurama”. “How to Be a Gentleman” na szczęście kasują, a resztki wyrzucają do śmieci, podobnie jak “Work It”, ohyda.
