snafu

Kolekcjonuję powolutku listę epitetów, którymi obdarza mnie rodzime ciało polityczne. Dziś jedną obelgę mi zabrano — przestałam być warszawiakiem. Anna Nehrebecka, przewodnicząca komisji nazewnictwa w Radzie Warszawy, była uprzejma ubolewać, że publiczność wyśmiewa się z jej ciężkiej pracy.

Źródłem jej przykrości jest to, że nie podoba mi się pomysł przemianowania stacji metra. W odwecie postanowiła zabrać mi stołeczną legitymację tymi słowy:

[Świętokrzyska PAST-a] Nie z naszej intencji nazwa została wyśmiana i ośmieszona. Trudno mi powiedzieć, komu się nie podoba, ale to raczej nie są warszawiacy
- Anna Nehrebecka, źródło

Domyślam się, że od częstych kontaktów z kombatantami traci się poczucie humoru, wzrasta poziom stresu oraz kumuluje się agresja, którą gdzieś trzeba w końcu wypuścić. Ale czemu w moim ogólnym kierunku?

Większość mojej rodziny zginęła na wojnie, w powstaniach i obozach koncentracyjnych. Ci, co przeżyli, starali się sprzedać kolejnym pokoleniom minimum traumy, ale maksimum prawdziwej historii (z tym pierwszym udało się różnie, ale podkreślam, starali się). Nie mieli w domach ołtarzyków swojego poświęcenia i nie domagali się uznania. W czasach różnych okupacji napierdalało się, bo właśnie to trzeba było zrobić, a teraz trzeba żyć tak, jak innym się nie udało, i cieszyć się, że można. Popisali książki i wspomnienia, zostawili nam pudełka z orderami, jak następne pokolenia będą chciały wiedzieć więcej, będą miały gdzie szukać. Historię cioci Celiny, która była najmniej docenionym, ale moim największym i najbardziej dracznym bohaterem wojennym, odkładam do innej noci.

No ale wracając do komisji nazewnictwa,  powiedzmy też sobie szczerze, jej prace są źródłem wielu znakomitych radości. Tu artykuł z dziesięcioma przykładami z brzegu. Moimi prywatnymi faworytami wśród skrzyżowań budzących sympatię i uśmiech o poranku są: róg Żołnierzy Wyklętych i Zachodzącego Słońca, ul. Batalionu “Pięść” przechodząca w ul. Małego Franka oraz ulica Zgrupowania “Żmija”  – przecinają ją ulice Zgrupowania “Żyrafa” i Zgrupowania “Żubr”. Kinky stuff.

A propos wymawiania nowych znaczków, które koniecznie mają być użyte w nazwie stacji Świętokrzyska-PAST-a, skojarzył mi się skecz z serii A Bit of Fry and Laurie:

Your name, sir?

W ogóle wiecie, ile kosztuje zmiana nazwy ulicy albo stacji metra? Wszystkie te dowody osobiste, tablice, przystanki? Też nie wiem w pieniądzach, ale w ogromie pracy podsumował Radkowiecki we wnikliwej noci.

Nawiasem mówiąc, uważam, że walczącym o niepodległość należy się szacunek i coś podtrzymującego pamięć. Tablica na przykład. W ogóle nie wiem, czy wiecie, ale kombatanci mają własny urząd, który ma w statucie m.in. “upowszechnianie tradycji walk o suwerenność i niepodległość Polski”. Dlaczego upierają się przy nazwach ulic, nie bardzo rozumiem. Nie będę powtarzać argumentów, które zwykle padają podczas dyskusji nad kolejnymi propozycjami uhonorowania jakiegoś ważnego plutonu czy batalionu, bo uważam, że nie należy mnożyć przykrości.

Nie rozumiem także, dlaczego koniecznie trzeba nazwać most imieniem MSC, chociaż we wszelkich papierach i na mieście jest on już od dawna Północnym. Ku pamięci, oto lista radnych głosujących w tej sprawie.

Koniec nawiasu.

Tak czy inaczej, już mam trochę dosyć. Ciągle ktoś sobie coś mojego zawłaszcza — prawicowe oszołomy przejmują i brudzą uniwersalne symbole, do których potem obciach się poczuwać (dziękuję Zillowi za pogadankę na ten temat, mam nadzieję, że zrobi o tym kiedyś notkę), ACTA skacze na prawa obywatelskie, kombatanci cierpliwie i stanowczo żądają nazw ulic i zielonych skwerków. Politycy, którzy mają dbać o równość i demokrację, a także o moją reprezentację, pokazują mi wciąż TAKIEGO wała. Obywatel przeżuje po cichu trochę frustru i wróci do roboty, bo denerwować się, to mścić na swoim zdrowiu za cudzą głupotę.

Jednak ponieważ nie jestem mierna i nie zamierzam być bierna, pozostaje mi tylko wierność. Zatem w imię wierności pewnym kurwa mać zasadom, proponuję podpisać petycję – zbierzemy głosy, a potem się zobaczy.

W ogóle mam w nosie, czy ktoś jest warszawiakiem czy nie. Nie wiem, czy w innych miastach władza podejmuje decyzje uliczno-nazewnicze z sensem, czy nie nadymają się patriotycznie, czy nie podlizują się jednym grupom wyborców, obrażając inne. Proszę podjąć decyzję o udziale wedle uznania.

Dla wnikliwych linki:

• wątek na g+, od którego się zaczęło zawiązywanie spisku
• analizka Radka o materialnych skutkach zmiany nazwy stacji
• podsumowanie na g+
• petycja do podpisania
• strona petycji na fejsie, można polubić
• a tu se można wykopać.

Żeby było jasne, też mnie ACTA irytuje. Głównie dlatego, że cała akcja była pełna kłamstw, niedomówień i kompromitacji, a także wszyscy mają mnie w dupie. Staram się obserwować na bieżąco, ale nie idzie mi łatwo, bo trochę jest pożar w burdelu. Poszłam sobie nawet z transparentem wczoraj pod kancelarię premiera (chociaż było strasznie zimno).

not much, but still.

Ale też dużo mnie rozśmiesza. Spiszę sobie, żeby nie zapomnieć (poza tym oczywiście będzie się jeszcze działo). Sorry, że chaotycznie i na pewno nie wyczerpująco, ale jestem zmęczona i nie mam czasu.

1. Prasa rozpisała się radośnie o tym, że władza się wystraszyła, kiedy “użytkownicy internetu wyszli na ulice”.  Samo sformułowanie jest zabawne na wielu płaszczyznach, co nie?

Umówmy się, władza bała się wcześniej — wtedy, kiedy przepychała ACTĘ przez rybołówstwo i kiedy zaprosiła na tzw. konsultacje społeczne parę organizacji dobranych według ezoterycznego klucza, żeby potem zignorować wnioski.

Mam przed oczami, jak siedzi sobie paru urzędasów i debatuje:

- To jak, jedziemy wierzchem czy przepychamy boczkiem?
- No weź, przecież to tylko formalność, wszyscy podpisują, nie ma co robić hałasu, bo wzbudzi się paru nawiedzonych aktywistów od internetu. Boczkiem, może nikt nie zauważy, będzie spokój.

Okazało się, nahle!, że do liczenia nawiedzonych aktywistów wyjęto za małe liczydło. Niektórym jeszcze się wydaje, że w internecie mieszka kilka osób na krzyż — to takie urocze.

No ale co prasa, żeby nie powiedzieć media (nie powiedzieć, bo nie oglądam telewizji i nie słucham radia). Dlaczego najwięcej dowiedziałam się nie z prasy, tylko z a) tekstu porozumienia, b) komentarzy i analiz blogerów, c) komentarzy i analiz znajomych na G+, d) śmiesznych obrazków z internetu?

Na przykład gdzie porządnie przygotowany, przejrzysty tekst o tym, co będę mogła robić, a czego nie, kiedy wejdzie nowe prawo — w punktach, z gwiazdkami tam, gdzie potrzebna interpretacja? No dobrze, rozumiem, że skoro politycy tego nie wiedzą, to nikt nie wie, a prasa ma kryzys oraz tylko świeże njusy nie jadą zgniłą skarpetą.

Z ostatnich publikacji naprawdę przyjemnie czytało mi się ten tekst, mogę go polecić komuś, komu nie chce się przedzierać przez cały ten bałagan. Mamo, przeczytaj! I jeszcze ten. Jeśli ktoś chce śledzić wydarzenia, polecam mikołajowego gieplusa, same dobre linki tam znajdzie.

A wcześniej co się działo, że afera wypłynęła w mediach parę dni przed podpisywaniem? Dlaczego, żeby teraz wszystko to ogarniać, muszę mieć sześć par uszu, ekran podzielony na cztery okienka i godzinę dziennie na parsowanie danych?

W sumie dla mediów nie mam znaczenia, ważne jest bombardowanie newsami bez opamiętania.

2.  Dla przeciętnego użytkownika, który nawet nie musiał czytać treści porozumienia, jest raczej jasne, że w ACTA nie chodzi o interesy twórców i artystów, tylko koncernów i wydawców — tych ze Stanów. Dlatego do łez rozśmieszył mnie Hołdys, a doszczętnie rozłożyła strona stratakazika.pl  (skrinszot, bo strony już nie ma; szybko poszło). Średnio ogarnięty posiadacz angielskiego w gębie oraz internetu w kompie napatrzył się na amerykańską aferę SOPA/PIPA, poczuł się i wyciągnął wnioski.

Podobno tak naprawdę miało chodzić o obrót podróbkami and stuff, tylko że rezolucje i prawa piszą ludzie, którzy nie do końca jeszcze kumają, jak działa powiedzmy internet, już zapomnieli, skąd się wziął, a także mieszanie systemów walutowych przychodzi im z nonszalancką swobodą.

Zaraz, bo co mnie w tym śmieszy. Mianowicie skoro prawa zamówione przez tych lekko przekupionych akceptują ci lekko niezorientowani, to potem przyjdą do mnie na chatę tacy kompletnie zagubieni, zarekwirują mi komputer (zrobienie mirrora celem zabezpieczenia dowodów i zostawienie mi narzędzia pracy? no halo!) i sami nie wiedząc, co jest użytkiem dozwolonym, co twórczą inspiracją, a co łamaniem którego prawa, będą bez zrozumienia słuchać, jak udowadniam, że nie jestem wielbłądem. Hilaryjne!

3. Politycy. No proszę siadać, taki dali pokaz.

Najpierw pokazali takiego wała, a nie konsultacje społeczne. Ponieważ jeśli chodzi o prawo, które będzie mnie dotyczyć (zarówno jako usera, jak i twórcy), nie mam znaczenia.

PiS awansowało mnie z piwnego pornonauty na przedstawiciela awangardy rewolucji o wolność i referendum. Jarkacz co prawda tekstu ACTA nie przeczytał, ale za to dużo słyszał o tym w mediach. Niesamowici są, co?

PO nie była w stanie nawet z grubsza ustalić spójnej linii i spaliła Boniego. Potem, zamiast na chwilę się skoncentrować, plątała się w zeznaniach, szukała innych winnych (mistrzostwem świata była próba wysypania wiadra gówna na głowę Streżyńskiej, jedynej osoby w polityce, która cieszy się jakimkolwiek branżowym szacunkiem wśród takich użytkowników internetu jak, powiedzmy, ja), kasowała komcie z fejsika (grzech śmiertelny), and to add an insult to injury, dała się dzieciakom shakować.

Ruch Palikota przytomnie nie mówił wiele i zgodnie ze swoją linią szybko przywdział fawkesowskie maseczki. Co prawda poselstwo siedziało w nich fotogenicznie w parlamencie, zamiast kręcić bombę, ale niech będzie — posunięcie niezłe. Ciekawe, co planują.

4. A kiedy Stany powiedziały, że nie zamierzają ratyfikować porozumienia, które wciskały arenie międzynarodowej po samą falbankę, to już się śmiałam w głos. (Wisienką na torcie był któryś z ichnich lobbystów, który piłował ryja, że przecież zapłacił za ustanowienie nowego prawa i lepiej, żeby władze wywiązały się z tą SOPĄ). Dla amerykańskich korporacji zresztą nie mam znaczenia tak bardzo, że nie pozwalają mi zostać klientem, rezerwując mi wyłącznie prawo do zostania złodziejem (ale o tym napiszę coś porządniejszego kiedy indziej, z innego punktu niż siódme).

5. Łobuzerskie wybryki gnojków, którzy nazywają siebie hakerami. Dla nich też nie mam znaczenia, podobnie jak nieistotny jest cel protestów czy jakość debaty. Ważniejsze jest pomachanie pytongiem ku uciesze swojego gówniarskiego stada oraz pokazanie tym lamerom w rządzie, że potrzebna jest reforma edukacji, bo z ortografią i interpunkcją nie jest u młodzieży dobrze.

6. A najlepszą komedią dla mnie jest to, że zwolennicy wolności i swobody w internecie skrzykują się za pomocą facebooka.

Tymczasem na wszelki wypadek mam prośbę do istot w mundurach, które przyjdą aresztować moją maszynę. Ogarnijcie się wcześniej, którą chcecie brać, żeby nie było zamieszania. Dla was to nie ma znaczenia, a mnie lekarz zabronił się nadwerężać.

Update:
Znakomite podsumowanie u Vagli. Długie, ale warto (można też przeskoczyć początek, ale w sumie po co).

Miałam miłą przygodę z Amazonem parę miesięcy temu. Kupiłam książkę na Kindla jednym klikiem, wrum wrum synchronizacja, przystąpiłam do czytania. Bardzo dobra książką, rockowe porno wesołej autorki, która lubi seks i ciężką muzykę. Pierwsza część gratis, trafiłam przypadkiem, druga za tyle dularów, ile powinna kosztować. Lubię ten rodzaj promo.

Następnego dnia przyszedł mail, że nie zgadza się numer karty kredytowej, nie mogą ściągnąć należności i bardzo proszą o sprawdzenie, czy wszystko okay. Plasnęłam się w czoło, bo przecież dostałam nową kredytówkę i w amazonie brytyjskim już poprawiłam, a książki biorę z amerykańskiego. Poprawiłam, ściągnęli, buzi, pa.

Dlaczego tak zrobiłam? Przecież mogłam zrzucić sobie tę książkę na Calibre i wystawić zadek do cmoknięcia.

No właśnie. Kolega przytomnie zwrócił uwagę, że #modelbiznesowynieprzewidziałpolaków i istotnie, zrobiło mi się na zapas przykro. Amazon wejdzie za jakiś czas do Polski, trafi na naszą myśl przedsiębiorczą i… nieno, zaraz.

Przecież kiedy decyduję się na zakup książki, filmu, serialu czy czegokolwiek w wersji cyfrowej, to dlatego, że chcę, żeby twórca zarobił. Są prostsze sposoby, żeby te rzeczy ukraść. A kiedy biorę z amazona przedmioty trójwymiarowe, i tak mi ich nie wyślą, dopóki system nie zarezerwuje płatności. Zatem #polakpotrafi jednak nie zaszkodzi Amazonowi. Kto będzie chciał ukraść książkę, może to zrobić dużo łatwiej, niż kombinując z kredytówką.

Czasem nie tylko może. W sieci jest milion historii o przygodach publiczności, która podczas legalnego kupowania gier czy dostępu do filmu otrzymywała więcej kłód pod nogi, niż byłaby w stanie zjeść. Na przykład oto przygody z iTunes plus Hulu. Zatem zacytuję tu Gabe’a Newella:

Piracy is almost always a service problem and not a pricing problem. For example, if a pirate offers a product anywhere in the world, 24 x 7, purchasable from the convenience of your personal computer, and the legal provider says the product is region-locked, will come to your country 3 months after the US release, and can only be purchased at a brick and mortar store, then the pirate’s service is more valuable. [ źródło ]

Gdyby ktoś nie wiedział, facet jest szefem amerykańskiej firmy, która m.in. wypuściła na rynek kilka znakomitych gier i jest operatorem najpopularniejszej platformy dystrybucji elektronicznej.

A jeśli ktoś nie zna angielskiego, to w skrócie — piractwo wynika głównie z problemów z dostępem, nie z ceny kradzionego produktu. Piraty są dostępne zawsze i wszędzie. Na wersje legalne trzeba czekać miesiącami po premierze, odpalą się tylko na jednym z twoich trzech komputerów, w niektórych miejscach na świecie po prostu ich nie kupisz, BECAUSE FUCK YOU EUROPE itd.

Pirata ściągasz i masz. Do filmu na diwidiksie możesz zrobić własne napisy, jeśli nie pasują ci oryginalne. Film nie będzie miał denerwującego menu, bo menu masz w swojej ulubionej odtwarzarce diwidiksów. Ominą cię nieskipowalne kretyńskie reklamy, nieaktualne zresztą rok później. Piracka gra nie będzie miała zaszytego na sztywno polskiego dubbingu (vide Boguś Wojny) ani znakomitego tłumaczenia (InFamous: “[grupie badguyów] przewodzi wyjątkowo potężny Izolator”). Legalnej gry, która jednak ci nie podeszła, zwykle nie możesz sprzedać ziomowi za pół ceny, ani nawet oddać w prezencie. “Made In Dagenham” obejrzyj w kinie, w otoczeniu głodzonych od miesięcy właścicieli niewyłączalnych komórek oraz głośno wyrażanych opinii, bo na DVD u nas nie będzie.

Wracając do Amazona. Wydawcy książek stawali jadowitym okoniem wobec koncepcji literatury elektronicznej, ponieważ od tego oczywiście wszyscy zbankrutujemy i będziemy jeść brukiew. Amazon wypuścił swojego Kindla ze swoim DRM-em i nagle wszyscy to kupują! Szok, niedowierzanie, kanapki z kotem.

Gdyby ktoś nie wiedział, DRM to system zabezpieczeń danych rozprowadzanych w formacie elektronicznym; w zasadzie każdy wydawca czegokolwiek ma swoją wersję takiego zabezpieczenia.

Niektórzy zdejmują zabezpieczenia w kolejnych poprawkach, np. grasz sobie w któregoś “Wiedźmina” i jeśli jesteś uważnym czytelnikiem Release Notes (a nie błyskawicznym przewijaczem jak ja), po którymś apdejcie orientujesz się, że zostałeś pełnoprawnym właścicielem gry.

Niektórzy nie zakładają zabezpieczeń w ogóle. Na przykład raz na jakiś czas wychodzi Humble Bundle, paczka gier, za którą dystrybutor bierze cołaska. Każda z gier w wersji do wyboru na peceta, maca lub linuksa. Czwarta edycja, dane z 1 stycznia 2012, sprzedała się w ilości 435246 zestawów (niektóre gry z zestawu chodzą solo za kilkanaście do kilkudziesięciu dolarów) za łączną kwotę 2372666 dolców i 70 centów. Kupujący może wskazać, jaką część opłaty przeznacza na cele charytatywne obsługiwane przez dystrybutora, ile pójdzie do autorów gier, ile do organizatorów. Zwróciliście uwagę na kwotę? Ludzie dali ponad dwa miliony dolarów za siedem gierek. Średnio płacili po pięć dolców (a jeśli przekroczyli tę średnią, dostawali gratis pięć gierek z poprzedniego bundla).

Jeszcze coś mi się przypomniało! Wiesz, co się stanie, jeśli osiedlowi stróże honoru lokalnego klubu sportowego spuszczą Ci łomot i poskaczą po Twoim plecaku? Jeśli nie skończyła Ci się roczna gwarancja, Amazon przyśle Ci nowy egzemplarz gratis. A wiesz, że możesz na dwa tygodnie pożyczać znajomym kupioną na kindla książkę?

Żeby nie było tak różowo, na razie nie można sobie całkiem legalnie zmienić obrazków służących jako wygaszacz kindlowego ekranu. Jeden z nich jest frikin’ scary.

Ale na szczęście Amazon wypuścił już kindlowe kody źródłowe. W ogóle, żebym nie zapomniała, fajne miejsce dla czytnikowców.

***

Wbrew temu, co opowiada czasem o mnie jeden kolega z pracy, nie piracę przesadnie. Mam głęboką potrzebę wyrażenia wdzięczności na ręce autora, twórcy, producenta i człowieka, który mi dostarcza. Najchętniej wdzięczności finansowej, chociaż niektórym centralnie zaproponowałabym tajski masaż stopami topless.

Oglądam tony seriali, których nie ma w Polsce — a jeśli są, to w telewizji, której NIE MAM I MIEĆ NIE BĘDĘ, posiekane reklamami, puszczane w godzinach, kiedy pracuję. Część mam na płytach, część na wishliście (amazonowej, a jakże). Rany, jak bym chciała móc kupować seriale przez internet, ściągać aviki i mieć je sobie, głaskać i nazywać dżordż.

Moja matka nie jest takim człowiekiem-wiewiórką jak ja i rozwiązuje problem inaczej — subskrybuje sobie kilka stron oferujących wideo na życzenie, jeśli znajdzie coś dla siebie, wysyła im smska za dyszkę i potem maratonicznie ogląda. Niestety, ja lubię mieć pliki. Są jakieś serwisy z tym? Takie, że na pewno mój ulubiony scenarzysta kupi dzięki mnie widelec do swojego domu na wybrzeżu?

PS
Nie ma “Terriers” na brytyjskim amazonie. Kancelują mi wybitny serial, a przecież nie kupię diwidi w Stanach, bo jednak chciałabym używalne. Niech ich o, taki szlag. ಠ_ಠ